Powróciła. Już dawno się z nią nie spotkałam. Nie pamiętam ostatniego razu, kiedy mnie nawiedziła. Tęskniłam za nią, bardzo, a teraz, kiedy w końcu się pojawiła nie wiem, co mam z nią zrobić.
Cichociemna pustka.
Tak nazywam ten swoisty dla mnie stan, w którym nie targają mną żadne emocje. Nie jest to uczucie ani pozytywne, ani negatywne. Jedyne, na co mam ochotę to spacerowanie po Wrocławiu albo tworzenie, tworzenie, tworzenie... Problem w tym, że ona jak zwykle wybrała zły moment. Nie mogę sobie pozwolić na ciche wewnętrzne medytacje. Nie teraz.
Jakie to uczucie? Jakby wszystko to, co mnie otacza, co słyszę, czuję, a nawet myślę dochodziło do mnie z daleka echem, albo odbijało się od otaczającego mnie kokonu ciszy, nie pozwalając mi zrozumieć sensu przekazu. Jakbym unosiła się skulona pod wodą, słysząc tylko głuche jej falowanie, uśiona we własnym wnętrzu.
Często zastanawiam się, czy ten stan nie jest przypadkiem moją podświadomą próbą bronienia się przed tym, co bolesne, niewygodne lub zbyt nurtujące mój umysł. Nie wiem co czuję. Moje uczucia zagłuszyła cichociemna pustka.


[link] a tak ona brzmi.